ឈឺចិត្ត ចង់ហែកគុក ខឹងឪពុកម្ដាយមិនមកលេង ទីបំផុតម្ដាយមក ទើបដឹងរឿងរ៉ាវដ៏ខ្លោចចិត្ត

នេះគឺជារឿងពិតពីមាត់អ្នកទោសម្នាក់នៅប្រទេសចិន ឈ្មោះ ចាងឈាង ដែលបានជាប់ពន្ធនាគារដោយសារករណីចាប់រំលោភ។ ពេលជាប់ឃុំបានគម្រប់មួយឆ្នាំ ចាងឈាង ក៏ភ្ញាក់ខ្លួនថាមួយឆ្នាំកន្លងមកនេះគ្មានមិត្តភ័ក្ដិឬសាច់ញាតិណាម្នាក់មកមើលគេសូម្បីតែម្នាក់ ខុសពីមិត្តភ័ក្ដិអ្នកទោសដទៃទៀតដែលមានអ្នកមកលេងជាប្រចាំ អ្នកខ្លះក៏មានទាំងម្ហូបអាហារ នំចំណី របស់របរប្រើប្រាស់ផ្សេងៗមកឲ្យទៀត ធ្វើឲ្យ ចាង មានអារម្មណ៍តូចចិត្តនឹងឪពុកម្ដាយខ្លួនឯង ទើបសរសេរសំបុត្រទៅឲ្យឪពុកម្ដាយជាច្រើនច្បាប់ ប៉ុន្តែមិនដែលទទួលបានសំបុត្រឆ្លើយតបពីពួកគាត់សោះ។

ចាង គិតថាគេប្រាកដជាត្រូវឪពុកម្ដាយបោះបង់ហើយ ដូច្នេះក៏សម្រេចចិត្តសរសេរសំបុត្រលាឪពុកម្ដាយម្ដងទៀតជាលើកចុងក្រោយ ដោយប្រាប់ថាប្រសិនបើពួកគាត់មិនមករកគេទេ សំបុត្រមួយច្បាប់នេះចាត់ទុកថាជាសំបុត្រចុងក្រោយហើយ ពុកម៉ែអាចនឹងលែងបានឃើញមុខកូនប្រុសម្នាក់នេះតទៀតរហូត...

ការពិតទៅ ចាង និងមិត្តភ័ក្ដិបានរួមគំនិតគ្នារៀបចំផែនការរត់ចេញពីគុកមួយរយៈហើយ គ្រាន់តែគេមិនទាន់ចូលដៃធ្វើ ប៉ុន្តែនៅពេលត្រូវឪពុកម្ដាយបោះបង់បែបនេះ ធ្វើឲ្យគេគិតថាលែងមានអ្វីត្រូវបារម្ភឬខ្វល់ខ្វាយទៀតហើយ។ គេក៏សម្រេចចិត្តនឹងហែកគុកចេញឲ្យបានឆាប់ ប៉ុន្តែមុន ចាង និងមិត្តភ័ក្ដិចាប់ផ្ដើមដំណើរការផែនការ ម្ដាយរបស់ ចាង ក៏លេចមុខមកជួបកូនល្មម។ នៅពេលបានជួបនឹងម្ដាយ ដែលមិនបានឃើញមុខគ្នាពេញមួយឆ្នាំ គេក៏ចាំម្ដាយស្ទើរមិនបាន ម្ដាយគេផ្លាស់ប្ដូរច្រើនខ្លាំងណាស់ សក់របស់គាត់ប្រែជាស្កូវសពេញក្បាល ទាំងអាយុទើបតែ៥០ឆ្នាំជាងប៉ុណ្ណោះ ថែមទាំងមានរាងស្គមកំព្រឹង សំលៀកបំពាក់ជាប់ខ្លួនចាស់ ដាច់រហែករយ៉ៃ ស្បែកជើងសឹកស្ទើរតែពាក់លែងកើត។ សភាពម្ដាយរបស់ចាងនៅពេលនោះគឺមិនខុសពីជនអនាថាឬអ្នកសុំទានតាមផ្លូវនោះឡើយ។

នៅពេលពីរនាក់ម្ដាយកូនបានមកអង្គុយជាមួយគ្នាក្នុងបន្ទប់សួរសុខទុក្ខអ្នកទោស នៅសុខៗ ទឹកភ្នែកក៏ហូរចេញមកលើផ្ទៃមុខម្ដាយរបស់ ចាង។ ម្ដាយនិយាយថា "ម៉ែបានទទួលសំបុត្រកូនហើយ កុំយកទោសយកពៃរ៍ម៉ែអីដែលម៉ែមិនមកមើលឯង ពេលនេះពុកឯងឈឺធ្ងន់ណាស់ ម៉ែត្រូវមើលថែពុកឯង គុកនេះក៏នៅឆ្ងាយពីផ្ទះយើងទៀត...”

នាយចាងសង្កេតឃើញបាតជើងរបស់ម្ដាយពោរពេញទៅដោយស្នាមរបួស និងមានឈាមចេញ ព្រមទាំងដូចជាហើមទៀត គេក៏បានសួរម្ដាយថា "ម៉ែ... ជើងម៉ែកើតអី? ម៉ែធ្វើអ្វីខ្លះបានជាមើលទៅទ្រុឌទ្រោមយ៉ាងនេះ??”

ភ្លាមនោះអ្នកយាមគុកក៏ឆ្លើយឡើងថា "ម្ដាយឯងដើរមកពីផ្ទះរាប់រយគីឡូ ស្បែកជើងក៏ត្រូវមានសភាពបែបនេះហើយ"។ ចាងស្លុតចិត្តជាខ្លាំងដែលដឹងថាម្ដាយដើរមក ដោយចម្ងាយផ្លូវពីផ្ទះមកដល់ពន្ធនាគារនេះសរុបគ្នាគឺចូលខ្ទង់រយគីឡូម៉ែត្រ ថែមទាំងជាផ្លូវចុះភ្នំឡើងភ្នំថែមទៀត។ ចាង ចាប់ផ្ដើមរលីងរលោងទឹកភ្នែក សម្លឹងមើលជើងរបស់ម្ដាយ ហើយក៏និយាយថា "ម៉ែ ហេតុអីម៉ែមិនជិះឡានឈ្នួលមក ហើយហេតុអីបានពាក់តែស្បែកជើងមួយគូអីចឹង?”

ម្ដាយចាងប្រញាប់ដកជើងលាក់ក្រោមតុ ហើយក៏និយាយថា "មិនបាច់ជិះឡានអីមកទេ គ្រាន់តែដើរមកបានហើយ ឆ្នាំនេះមានជំងឺឆ្លង ជ្រូកដែលផ្ទះយើងចិញ្ចឹមទុកងាប់អស់ ចំណែកពុកឯងឈឺធ្ងន់ ម៉ែត្រូវចំណាយលុយច្រើនដើម្បីព្យាបាលគាត់ ពុកឯងសុខភាពមិនសូវមាំទាំទេទើបមិនបានមករកឯងថ្ងៃនេះ ការពិតពុកម៉ែចង់មកលេងកូនយូរហើយ តែដោយសារលុយមិនគ្រប់ កូនកុំទាន់អាលខឹងពុកម៉ែ...”

ចាងក៏សួរថា "ចុះពុកពេលនេះយ៉ាងម៉េចហើយ?” ម្ដាយរបស់គេស្ងាត់មួយស្របក់ ទើបនិយាយមួយៗថា "ពុកជិតជាហើយ គាត់ផ្ដាំឲ្យមកប្រាប់ថាមិនបាច់បារម្ភពីគាត់ច្រើនទេ ឲ្យឯងមើលថែខ្លួននិងពិចារណាកំហុសដែលឯងបានធ្វើឲ្យបានល្អទៅបានហើយ"។

ភ្លាមនោះសំឡេងជួងក្រៅបន្ទប់ក៏បន្លឺឡើងបញ្ជាក់ថា ពេលវេលាសួរសុខទុក្ខអ្នកទោសអស់ហើយ ឆ្មាំគុកក៏ចូលមកតឿនអ្នកទាំងពីរឲ្យចាកចេញ ដោយនិយាយថា "មិនបាច់យំសោកទេយាយ ម្ដាយមកមើលកូនជារឿងល្អតើ ធ្វើចិត្តឲ្យសប្បាយទៅ នេះជាស្បែកជើងសម្រាប់ថ្មីដែលពួកខ្ញុំត្រៀមឲ្យ ពាក់ស្បែកជើងនេះពេលទៅផ្ទះ កុំបណ្ដោយឲ្យជើងឈឺអីចឹង ហើយវេចអីមកផ្ញើកូនច្រើនម្ល៉េះ ច្រើនគួរឲ្យសង្ស័យណាស់ ឲ្យខ្ញុំសុំឆែកមើលបន្តិចសិន...”។

អ្នកយាមគុកនិយាយមិនទាន់ចប់ផង រំពេចនោះបង្វេចចាស់ជាប់ខ្លួនរបស់លោកយាយក៏ធ្លាក់ខ្ចាយលើកម្រាលឥដ្ឋ។ ម្ហូបអាហារក្នុងនោះហាក់មើលមិនយល់ថាអ្វីជាអ្វី និងមានទាំងអាហារកំប៉ុងបន្តិចបន្តួច ដែលមិនបាច់ប្រាប់ក៏អាចដឹងថា អាហារចាស់ៗទាំងនេះ ម្ដាយចាងបានរើសតាមផ្លូវ និងតាមធុងសំរាម។ ក្នុងនោះក៏មានក្រឡកែវថ្លាមានដាក់អ្វីម្យ៉ាងដូចជាដីខ្សាច់នៅខាងក្នុងធ្លាក់មកជាមួយផង។ ម្ដាយចាងក៏ប្រញាប់ប្រញាល់រើសក្រឡនោះមកឱប។ ឆ្មាំគុកឃើញដូច្នេះក៏សួរថា "យាយ ក្នុងក្រឡនេះមានអី?” ម្ដាយចាងនិយាយថាគ្មានអ្វីទេ។

តែភ្លាមនោះម្ដាយចាងក៏ទ្រោបខ្លួនអង្គុយលើឥដ្ឋ និងនិយាយទាំងយំថា "នេះគឺធាតុរបស់ពុកឯង ពុកឯងធ្វើការធ្ងន់ណាស់ដើម្បីសន្សំលុយទុកធ្វើដំណើរមកមើលឯង គាត់ធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃរហូតឈឺស្លាប់ប៉ុន្មានខែមុននេះ... មុនស្លាប់គាត់បានប្រាប់ឲ្យយកធាតុគាត់មកលេងឯងផង ចាត់ទុកថាជាការសួរសុខទុក្ខលើកចុងក្រោយ ពុកឯងទៅដល់សុគតិភពហើយ...”។

ចាងទន់ខ្លួន លត់ជង្គង់ចុះលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយនិយាយថា "ពុកអ្ហើយ កូននឹងកែខ្លួន!!” ចាងនិយាយតែពាក្យដដែលៗជាច្រើនដង ព្រមទាំងស្រែកយំឮៗ សំឡេងរបស់គេលាន់រំពងពេញពន្ធនាគារ។

មិនថាកូនធ្លាប់ធ្វើខុសយ៉ាងណា ប៉ុន្តែក្ដីស្រឡាញ់ពីអ្នកជាឪពុកម្ដាយក៏មិនមានថ្ងៃប្រែប្រួល មិនថាយ៉ាងណា អ្នកនៅតែជាកូនរបស់ពួកគាត់... ពេលខ្លះ... អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់នឹងសំឡេងរអ៊ូរបស់ពួកគាត់ ពេលខ្លះ... ពួកគាត់អាចនឹងនិយាយច្រើន លើសលស់បន្តិច តែត្រូវចាំទុកថានៅលើលោកនេះ មិនមានអ្នកណាដែលស្រឡាញ់អ្នកដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌបានស្មើពួកគាត់នោះឡើយ ដូច្នេះមុនដាក់ចិត្តធ្វើអ្វីមួយមិនល្អ សូមគិតដល់ពួកគាត់ ព្រោះថាបើអ្នកបំផ្លាញខ្លួនឯង ក៏មិនខុសពីបំផ្លាញទឹកចិត្ត និងជីវិតទាំងមូលរបស់ពួកគាត់ដូច្នោះដែរ... ៕