រស់នៅជាមួយម្តាយក្មេកឪពុកក្មេក វាមិនមែនសុទ្ធតែល្អ ឬអាក្រក់រហូតនោះទេ។ ជួនកាល ការរស់នៅជាមួយម្តាយឪពុកក្មេកមានភាពកក់ក្តៅ ប្រសិនបើមានការយោគយល់ ឬអត់ឱនឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ តែវានឹងមានភាពអាប់អួ ប្រសិនបើកូនប្រសាប្រុស ឬស្រី នោះមានទស្សនៈ ចិត្តគំនិត និងរបៀបរស់នៅផ្ទុយពីឪពុកម្តាយក្មេក ក៏ដូចជាជំនឿសាសនា និងទស្សនៈនយោបាយផ្សេងគ្នា។ ជួនកាលទៅ ឪពុកម្តាយក្មេកនិយមជីវភាពរបៀបបុរាណតែកូនប្រសាបែរ ជាចូលចិត្តរស់នៅតាមរបៀបទំនើបទៅវិញ។ ជួនកាលកូនប្រសាចូលចិត្តម្ហូបនេះ តែឪពុកម្តាយក្មេកចូលចិត្តម្ហូបនោះ។
បញ្ហាគម្លាតនៃវណ្ណៈគ្រួសារទាំងសងខាងក៏ជា ឫសគល់នៃជម្លោះផងដែរ។ ពេលខ្លះទៅឪពុកម្តាយក្មេកមួយចំនួនមិនចូលចិត្ត និងមើលងាយកូនប្រសាតែម្តងព្រោះគេជាអ្នកក្រជាង ឬកើតនៅក្នុងត្រកូលទាបជាងខ្លួន ឬមានចំណេះវិជ្ជាទាបជាងកូនរបស់ខ្លួន។ ជួនកាលទៀតឪពុកម្តាយក្មេក ចង់ឲ្យកូនប្រសារ យកចិត្តផ្គាប់ផ្គុនខ្លួនគ្រប់ពេល។
ប្រសិនបើអ្នកបានរៀបការ ហើយប្រឈមនឹងបញ្ហាទាំងនេះ តើអ្នកត្រូវដោះស្រាយវាតាមរបៀបណា ហើយអ្វីជាដើមចមនៃបញ្ហានេះ?
ទាក់ទិននឹងបញ្ហានេះ អ្នកនាង ឈួន សុវណ្ណឆៃ បានផ្តល់យោបល់ថា ដើម្បីឲ្យការរស់ចុះសម្រុងគ្នាជាមួយនឹងឪពុកម្តាយក្មេក កូនប្រសាគ្រប់រូបត្រូវយល់ឲ្យច្បាស់ពីរបៀបរស់នៅ ក្នុងគ្រួសាររបស់ឪពុកម្តាយក្មេកថាតើពួកគេត្រូវការអ្វី? ចូលចិត្តអ្វី និងមិនចូលចិត្តអ្វីខ្លះ?
តារាចម្រៀងរូបនេះ បាននិយាយថា យើងត្រូវតែសម្របខ្លួនទៅតាមរបៀបរស់នៅខាង ឪពុកម្តាយក្មេករបស់យើង ប៉ុន្តែមិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវធ្វើឲ្យបានទាំងអស់ភ្លាមៗនោះទេ។
យើងត្រូវសម្របខ្លួនសន្សឹមៗ។ ធ្វើដូច្នេះពួកគាត់នឹងមើលឃើញនូវទង្វើល្អ និងការខិតខំ ប្រឹងប្រែងរបស់យើង ហើយបន្ទាប់មកពួកគាត់នឹងចូលចិត្តយើងជាមិនខាន។
នៅពេលដែលអ្នកយកព័ត៌មានយើងចោទសួរថាតើត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងណានៅពេល ដែលឪពុកម្តាយក្មេកមើលងាយកូនប្រសា? អ្នកនាង សុវណ្ណឆៃ ឆ្លើយយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ «ត្រូវតែទ្រាំ ប៉ុន្តែការទ្រាំនោះត្រូវមានដែនកំណត់របស់វា»។
លោក សុគន្ធា បានពន្យល់ថា៖ «កូនប្រសាល្អ ត្រូវតែជាមនុស្សដែលមានចិត្ត មានន័យថា ត្រូវចេះធ្វើការក្នុងផ្ទះដោយមិនចាំបាច់ទាល់តែម្តាយក្មេកឪពុកក្មេកប្រើបានធ្វើនោះទេ ហើយត្រូវ ធ្វើចិត្តឲ្យធ្ងន់ផងដែរចំពោះពាក្យសម្ដីបន្ទោសបន្តិចបន្តួចពីម្តាយ ឬឪពុកក្មេក។ បើយើងធ្វើរឿង នេះបាន ឪពុកម្តាយក្មេកនឹងរំងាប់កំហឹងរបស់គាត់ដែលមានមកលើយើង ហើយចាប់ផ្តើម ឃើញពីគុណសម្បត្តិរបស់យើង»។
អតីត ឌីជេ ម្នាក់នេះ បានបន្ថែមទៀតថា បញ្ហាទំនាស់រវាងម្តាយក្មេកឪពុកក្មេក និងកូនប្រសា មិនថាប្រុសមិនថាស្រីទេ តែងតែកើតមានឡើងនៅក្នុងសង្គមខ្មែរ ហើយដើមចមនៅពីក្រោយបញ្ហានេះបណ្តាលមកមូលហេតុសំខាន់ ៣ គឺ «ការនិយាយស្តាប់គ្នាមិនបាន» «ការគុំកួនពីនាយ» និង «ចរិតខុសគ្នា»។
លោក បានពន្យល់យ៉ាងដូច្នេះថា៖ «ជួនកាលទៅម្តាយក្មេក ឬឪពុកក្មេកគិតថាអីចេះ កូនប្រសាគិតថាអីចុះ ម៉ែក្មេកយល់ថាខ្មៅ កូនប្រសា យល់ថា ស។ អាហ្នឹងជាការនិយាយស្តាប់គ្នាមិនបាន។ ខ្ញុំសង្កេតឃើញមានម្តាយក្មេកឪពុកក្មេកខ្លះគុំកួនកូនប្រសា តាំងពីនាយមុនពេលរស់នៅផ្ទះជាមួយគ្នាទៅទៀត ដោយសារពួកគាត់មិនពេញចិត្ត បុរស ឬស្រ្តីនោះឲ្យធ្វើជាកូនប្រសារបស់គាត់ ដូច្នេះហើយកូនប្រសាធ្វើអ្វីក៏មិនសូវត្រូវចិត្តដែរ។ មួយទៀតគឺចរិកខុសគ្នា គឺថាជួនកាលទៅម្តាយក្មេកជាអ្នករិះថាំ ហើយកូនប្រសាដៃទូលាយ។ អាហ្នឹងក៏ជាបញ្ហាមួយដែរ»។
លោក ក៏បានផ្តល់ជាគំនិតថាប្រសិនបើកូនប្រសាត្រូវឪពុកម្តាយក្មេកមើយងាយ ឬក៏មិនពេញចិត្ត ដោយសារតែក្រីក្រ ឬឋានៈការងារទាបជាងកូនរបស់ខ្លូននោះ ពួកគេត្រូវចេះអត់ធ្មត់ ហើយខិតខំអភិវឌ្ឍខ្លូនឲ្យបានខ្ពស់មុខខ្ពស់មាត់។
លោកបានបន្តឲ្យដឹងទៀតថា៖ «ធម្មតាទេឪពុកម្តាយក្មេក ដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងគ្រួសារយើង ជួនកាល គាត់រាងវាយឫកបន្តិចហើយ។ យើងត្រូវតែទ្រាំ ហើយខំយកឈ្នះចិត្តគាត់ដោយទង្វើល្អ និងភាពអត់ធ្មត់របស់យើង ប៉ុន្តែការអត់ធ្មត់នោះត្រូវមានដែនកំណត់របស់វា។ មិនមែន មានន័យថា អត់ធ្មត់ទាល់តែបានកូនមួយកូនពីរហើយនៅតែអត់ធ្មត់នោះទេ»។
លោក មៀច ប៉ុណ្ណ ទីប្រឹក្សាអមក្រុមជំនុំទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរនៃវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ បានផ្តល់ជាអនុសាសន៍ចំពោះអ្នកដែលនឹងក្លាយជាកូនប្រសា ទាំងអស់ថាប្រសិនបើពួកគេចង់រស់នៅឲ្យចុះសម្រុងគ្នាជាមួយម្តាយក្មេក ឬឪពុកក្មេកនោះ ពួកគេត្រូវតែមានការយោគយល់ឲ្យបានច្រើន ដោយចេះគោរពម្តាយឬឪពុកក្មេក ទោះបីជាគាត់ធ្វើខុសឆ្គងមកលើខ្លួនដោយប្រការណាមួយក៏ដោយ។
លោក មៀច ប៉ុណ្ណ បានឲ្យដឹងទៀតថា ក្នុងនាមជាកូនប្រសាយើងត្រូវដាក់ចិត្តដាក់កាយ ហើយត្រូវចេះធ្វើចាញ់ទោះបីជាដឹងថាម្តាយក្មេក ឬឪពុកក្មេក ជាអ្នកខុសក៏ដោយ។ យើងមិនត្រូវប្រកែកយកឈ្នះនោះទេ ព្រោះថាទោះជាយ៉ាងណាក៏ពួកគាត់ជាឪពុកម្តាយរបស់យើងដែរ។
លោកបានពន្យល់ថា៖ «ចានក្នុងរាវ វាតែងតែប៉ះគ្នាបន្តិចបន្តួចហើយជៀសមិនផុតទេ ដូច្នេះយើងត្រូវចេះ អត់ឱនឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ទើបយើងអាចរស់នៅជាមួយគ្នាបាន។ ម្យ៉ាងវិញទៀតឪពុកម្តាយ ក៏ត្រូវជ្រើសរើសកូនប្រសាណា ដែលអាចដើរតាមគន្លងនៃការប្រៀនប្រដៅរបស់ពួកគាត់ផងដែរ»៕
