គួរដឹងពិធីបូជាសព តើវាមានន័យយ៉ាងណា នឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចបានត្រូវកុំឲ្យខ្មោចលង ឫបូជាចំថ្ងៃល្អ

១.បូជាដោយព្រះអគ្គី
២.កប់ទុកក្នុងព្រះធរណី
៣.បណ្ដែតចោលក្នុងស្ទឹងសក្ដិសិទ្ធ
៤.ចោលក្នុងទីស្មសាន។
ពិធីទាំង៤បែបនេះអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាច្រើនបូជាដោយព្រះអគ្គី ដោយព្រះបរមគ្រូក៏បូជាដោយព្រះអគ្គីដែរ។ឯអ៊ឺរ៉ុប និង អាស៊ីខ្លះដូចជាចិនជាដើម ច្រើនកប់ទុកក្នុងព្រះធរណី ដែលគេជ្រើសរើសយកដីជ័យភូមិ(ហុងស៊ុយ) សម្រាប់ផ្ដល់សុខចម្រើនដល់កូនចៅ។ឯអ្នកកាន់សាសនាភាគខ្លះ នៅឥណ្ឌាសម័យមុនគេច្រើនដាក់ក្បូនបណ្ដែតចោលក្នុងស្ទឹងគង្គា ដែលគេយល់ថាជាស្ទឹងសក្ដិសិទ្ធ មានទឹកហូរចេញមកពីព្រះនាងគង្គា ដែលស្ថិតនៅលើព្រះកេសព្រះឥសូរ អាចនាំព្រលឹងនៃសត្វណាដែលអណ្ដែតក្នុងទឹកស្ទឹងនោះ ឲ្យទៅកើតនៅឋានសួគ៌បាន។ឯមនុស្សសម័យមុន គេច្រើនយកមនុស្សទៅចោលក្នុងព្រៃស្មសាន លើកំពូលភ្នំឬក្នុងជ្រោះភ្នំជាដើម។

បណ្ដាពិធីទាំង៤នេះ យកតែពីឈាបនកិច្ចមួយមកនិយាយត្រង់លក្ខណៈសំខាន់ៗដែលជាទំនៀមទម្លាប់របស់បុព្វាចារ្យបានធ្វើមក ព្រោះទំនៀមទម្លាប់ខ្លះប្រែក្លាយទៅជាគ្មានន័យអស់ទៅហើយ។គ្រាន់តែនាំគ្នាធ្វើៗទៅដោយយល់ថា បើមិនធ្វើសព្វគ្រប់ឈាបនកិច្ចនោះមិនបានរុងរឿង។
តើទំនៀមទម្លាប់ដែលក្លាយទៅជាគ្មានន័យនោះមានអ្វីខ្លះ? ពិធីឈាបនកិច្ចនៅក្នុងកម្ពុជាយើងមុននឹងនាំសពទៅឈាបនដ្ឋាន(ទីបូជា) មានរៀបជាក្បូនហែរ ក្នុងក្បួននោះមានព្រះសង្ឃអភិធម្មមាតិកា១ មានអ្នកបម្រុងបួសមុខភ្លើងម្នាក់ដែលគេបំពាក់កម្រងស្បូវភ្លាំងឬខ្សែលើក្បាលសណ្ដោងភ្ជាប់មកមឈូសសព១ អ្នកប្រាជលាជ១ អ្នកកៀសចិញ្ចៀនត្បូង១ ហើយមានអាចារ្យកាន់ទង់ព្រលឹងដើរមុខ និងយោគី៤នាក់ លីចប ពន់ក្អមដើរក្រោយ ក្រៅពីនេះមានភ្លេងត្រៃលក្ខណ៍និងអ្នកហែរហមតិចច្រើនទៅតាមសមត្ថភាពគ្រួសារសព។ល។ដល់បូជាភ្លើងកំពុងឆេះពេញក្រមុំ ទើបបំបួសកុលបុត្រម្នាក់ ដែលបម្រុងបួសហៅមុខភ្លើង ហើយមានទេសនាក្នុងពេលនោះផងហៅថា ទេសនាមុខភ្លើងដែរ។
លុះបូជារួចហើយមុននឹងរើសឆ្អឹង អាចារ្យធ្វើពិធីប្រែរូបសិន ទើបរើសជាក្រោយ។ដែលថាក្លាយទៅជាគ្មានន័យនោះ ចំពោះជនភាគច្រើនដែលពេញចិត្តធ្វើពិធីទាំងឡាយ គឺមានប្រាយលាជជាដើមនោះ ហើយមិនដឹងថានៅក្នុងពិធីមួយៗមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច គេធ្វើដើម្បីអ្វី? ការធ្វើហើយមិនដឹងអត្ថន័យដូច្នេះ អន់ជាងអ្នកមិនបានធ្វើទៅទៀត គឺដោយយល់ខុសឃា្លតពីព្រះពុទ្ធសាសនា។ករណីនេះជាភារៈលើអាចារ្យយោគឺ (អាចារ្យខ្មោច) ដែលមិនដឹងន័យរបស់ពីធីមួយឲ្យប្រាកដតាមសភាវៈពិត ដែលនាំឲ្យកើតប្រយោជន៍។ក្នុងពីធីនេះមានលក្ខណៈសំខាន់៥ខ ដែលមានន័យយ៉ាងនេះគឺ

១.សណ្ដោងស្បូវភ្លាំង ឬ ខ្សែពីក្បាលម្នាក់ មកភ្ចាប់នឹងមឈូសសព
ពិធីនេះមានន័យសំខាន់ណាស់ជាន័យដុះចេញពីព្រះពុទ្ធសាសនា។មនុស្សម្នាក់ដែលពាក់កម្រងស្បូវភ្លាំងនោះ ទុកជាប្រតិភូសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់ ដែលកើតនៅក្នុងវដ្ដសង្សារនេះ។ឯកម្រងស្បូវភ្លាំងជាកិលេសតណ្ហា ដែលបណ្ដាលឲ្យគេមានជាតិជរា ព្យាធិ មរណៈ ចងឆ្វាក់គ្រប់ក្បាលមនុស្សទាំងអស់។ដែលសណ្ដោងស្បូវភ្លាំងមកជាប់នឹងសពនោះជាឧទាហរណ៍ សក្ដិសិទ្ធឲ្យមនុស្សគ្រប់រូបឃើញនឹងភ្នែកដឹងច្បាស់យើងគេមុខតែស្លាប់ ដូចសពក្នុងមឈូសនេះទាំងអស់គ្នា គ្មាននរណាអង់អាចក្លាហានចៀសផុតពីស្លាប់បានទេ ព្រោះមានចំណងស្បូវភ្លាំង គឺកិលេសតណ្ហាទាក់ជាប់គ្រប់ៗរូប។ល។នេះជាកិច្ចសំខាន់មួយពិចារណាឲ្យកើតធម្មសង្វេគ។

២.ប្រាយលាជនេះក៏មានន័យសំខាន់ដែរ ដែលគេចាប់លាជ ដោយសំឡីនិងវត្ថុផ្សេងៗ បាចលាជរាត់រាយព្រោងព្រាតទៅលើពសុធាជាភ័ស្ដុតាង ឲ្យឃើញច្បាស់នឹងភ្នែកថា សក់ រោម សាច់ ស្បែក ឆ្អឹងរបស់មនុស្សគ្រប់រូប ដែលកើតស្លាប់ៗក្នុងវាលវដ្ដសង្សានេះ តែងតែចោលរាត់រាយនៅលើផែនដី ដូចជាលាជដូច្នេះឯង។ល។នេះគឺជាឧបាយមួយយ៉ាងសំខាន់សម្រាប់ពិចារណាព្រះត្រ័យលក្ខណ៍ដែរ។
៣.កៀសចិញ្ចៀនត្បូង ពិធីនេះកន្លែងខ្លះ មានដាក់ប្រេងក្នុង ត្រល់ ឬចានដាក់ប្រឆេះអុជតំកល់លើគំនូរស្រូវក្នុងកញ្ជើរ។នេះក៏ជាន័យវិសេសណាស់ដែរជាបដិមវត្ថុប្រៀបនឹងរូប របស់មនុស្សទាំងឡាយដែលកើតក្នុងលោកសន្និវាស នេះគឺភ្លើង ដែលឆេះភ្លឹបភ្លែតៗនោះជាជីវិតរស់នៅ ប្រឆេះ ជារូបកាយ ប្រេងជាអាយុសង្ខារ។សម្រាប់ពិចារណាថា បើប្រេងអស់ហើយភ្លើងត្រូវរលត់ប្រឆេះក៏ជារបស់ឥតប្រយោជន៍ មិនអាចធ្វើភ្លើង ឲ្យឆេះ បាន។ឯមនុស្សទាំងឡាយក៏ដូច្នេះដែរ បើអាយុសង្ខារអស់ហើយត្រូវតែស្លាប់ មិនអាចមានជីវិតរស់នៅបានទេ រូបរាងកាយក៏ជារបស់ឥតប្រយោជន៍ ប្រើការមិនកើត។ល។នេះក៏ជាឧបាយចំណានមួយសម្រាប់ពិចារណា ឲ្យកើតសេចក្ដីនឿយណាយចាកសត្វ នឹងសង្ខារ។

៤.បូសមុខភ្លើង ការបួសនេះ បើគិតទៅតាមវិន័យ មិនពេញជាបុព្វជ្ជាទេ ព្រោះកន្លែងខ្លះ ឲ្យអាចារ្យបំបួសធ្វើដូច្នេះមិនសមហេតុផងសោះ ទៅជាឧបាសកធ្វើឧបជ្ឈាយ៍បំបួសលោកសង្ឃ បើធ្វើត្រឹមត្រូវតាមទំនៀមដើមគឺគេបំបួសមែនទែនពេលដែលហែរសពទៅដល់រៀបចំហើយគេនាំអ្នក ដែលបម្រុងបួសនោះទៅវត្តបំបួសជាសាមណេរត្រឹមត្រូវ អ្នកបួសទើបអាចកាត់ផ្ដាច់នូវចំណងស្បូវភ្លាំងគឺកិលេសតណ្ហា ។

៥.វិធីប្រែរូប៖វិធីនេះតែងតែប្រើច្រឡូកច្រឡំនិងលទ្ធិព្រាហ្មញ្ញសាសនា ដូចជាការបូជារួចរលត់ភ្លើងស្រួលបួលហើយមានព័ទ្ធសីមា អូមអាមកុំឲ្យខ្មោចលង។ពិធីនេះមានន័យសំខាន់ ការរលត់ភ្លើងត្រជាក់ហើយអាចារ្យប្រជុំញាតិសព ទៅជួបជុំនៅជើងថ្ក និមន្ដព្រះសង្ឃបង្សុកូល ហើយអាចារ្យយកឈើឬចបមកគូរវាសកំទេចធ្យូង ដែលលាយដោយឆ្អឹងនោះធ្វើជារូបមនុស្សមានដៃ ជើង ខ្លួន ក្បាល ជាដើម ហើយសួរថារូបនេះដូចរូបបុគ្គលដែលស្លាប់ទៅដែរឬទេ?ប្រជុំឆ្លើយថា មិនដូចទេ ហើយលុបចេញគូរទៀត សួរទៀតថា អស់វារៈ បីដង ទើបអាចារ្យពន្យល់ថា នេះជាសច្ចៈធម៌ ជាភាវៈពិត រូបកាយយើងទាំងគ្នា តែមានវិញ្ញាណចេញហើយតែងតែពុករលួយទៅធាតុ ដី ភ្លើង ខ្យល់ជាអនត្តាមិនអាចពូតផ្ដុំផ្សុំគូរវាស ឬជប់ឲ្យដូចដើមវិញបានទេដូច្នេះអ្នកទាំងឡាយកុំសោកស្ដាយ អាលោះអាល័យនឹងរូបភាពឲ្យសោះ មិនយូរមិនឆាប់រូបយើងទាំងឡាយ ក៏ក្លាយជាធាតុ៤ដូច្នេះ។លុះធ្វើកិច្ចនេះរួចហើយ ក៏នាំគ្នារើសឆ្អឹង។

លុះរើសឆ្អឹងរូចហើយព័ទ្ធសីមាចងខ្មោចទុកទៀត កុំឲ្យលងគេឯង។ ដើម្បីឲ្យមានរបៀបរៀបរយល្អ ហើយបានផលទៀតនោះ គួរតែ គឺមុននឹងចាកចេញហែសពអាចារ្យត្រូវពន្យល់អ្នកហែរសពទាំងឡាយ ឲ្យដឹងន័យអំពីស្បូវភ្លាំងឬខ្សែ អំពីប្រាយលាជ អំពីកៀរចិញ្ចៀនត្បូង។ដល់បូជាអាចារ្យត្រូវពន្យល់អំពីពិធីបួសមុខភ្លើង។ដល់រើសឆ្អឹងអាចារ្យត្រូវពន្យល់អំពីពិធីប្រែរូប។ចំពោះអ្នកដែលបានធ្វើពិធីទាំងអស់នេះ បើមិនបានធ្វើទេ គ្រាន់តែហែរទៅបូជាមាននិមន្ដព្រះសង្ឃទៅបង្សុកូល។

កាលជំនាន់មុនមនុស្សមិនសូវចេះដឹងច្បាប់ព្រះពុទ្ធសាសនាច្រើនគ្នាទេ មានអ្នកចេះដឹងស្ដួចស្ដើងណាស់ ទើបអ្នកចេះដឹងនោះ ខំរកឧបាយពន្យល់មនុស្សទាំងឡាយ ឲ្យយល់ពីធម៌អាថ៌ខ្លះៗ ក្នុងឳកាសបុណ្យជួបជុំគ្នាម្ដងៗ។ បើមានឳកាសគួរតែធ្វើដើម្បីរក្សាប្រពៃណីនេះឲ្យបានគង់វង្ស៕