សូម្បីតែនៅក្រៅកសិដ្ឋានដែលស្ថិតនៅភូមិត្រពាំងឬស្សីនេះ ក៏គេអាចលឺសម្លេងចង្រិតយំផងដែរ។ នៅជិតរបងទ្វាមានអាងចិញ្ចឹមចង្រិតចំនួន ៧ ដោយអាងនីមួយៗ មានប្រអប់ គូតុងដាក់សុត រាប់រយ ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ជា «សំបុកសិប្បនិម្មិត» របស់សត្វចង្រិត និងចង្រិតរាប់ម៉ឺនក្បាល។ នៅខាងក្រោយផ្ទះ មានអាងចង្រិតចំនួន ៦ ទៀត។ អាងនីមួយៗមានគ្រប់សំណាញ់ដើម្បីកុំឲ្យចង្រិតលោតចេញ និងការពារសត្រូវរបស់ពួកវា មានមាន់និងបង្គួយជាដើមចូលមកស៊ី។
តាមការឲ្យដឹងរបស់អ្នកស្រី អ៊ុង វណ្ណៈ ការថែរក្សាចង្រិតនេះមិនមែនជាការងារលំបាក និងនឿយហត់នោះឡើយ។ ជារៀងរាល់ព្រឹក អ្នកស្រីត្រូវឲ្យចំណីចង្រិតទាំងនេះស៊ី ដោយចំណីរបស់វារួមមានចំណីទា លាយនឹងទឹកដែលទិញពីហាងលក់ចំណីសត្វ និង ស្លឹកឈើនិងបន្លែដែលអ្នកស្រីដាំ រួមមានត្រកួនជាដើម។ អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «យើងអាចប្រមូលចង្រិតលក់បាន ជាប់រហូត។ នៅពេលដែលចង្រិតដាក់ពង យើងអាចចាប់មេៗ ដឹកយកទៅឲ្យឈ្មួញបានហើយ។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមុខ ពងចង្រិតដែលនៅក្នុងអាងនោះនឹងញាស់ឡើងវិញ»។
ប្រហែលជា ៦ សប្តាហ៍ក្រោយមក ចង្រិតដែលញាស់ថ្មីនោះនឹងដាក់ពង ហើយអាចចាប់យកទៅលក់ម្តងទៀត។ អាងនីមួយអាចផលិតចង្រិតបានរហូតទៅដល់ ១០០ គីឡូក្រាម ដែលមួយគីឡូក្រាមៗ អាចលក់បាន ៣ ដុល្លារ។ អ្នកស្រីបន្តថា៖ «យើងធ្លាប់ក្រណាស់ រហូតខ្ញុំត្រូវទៅធ្វើការក្នុងចំការនៅប្រទេសថៃ បន្ទាប់ពីច្រូតកាត់រួច ប៉ុន្តែពេលត្រលប់មកវិញមិនដែលមានសល់លុយច្រើនទេ»។
បច្ចុប្បន្ននេះ កសិដ្ឋានចង្រិតរបស់អ្នកស្រីមានអតិថិជនមកពីទូទាំងប្រទេស ហើយរបរនេះបាន ជួយឲ្យជីវភាពក្រុមគ្រួសារអ្នកស្រីបានរីកចម្រើនគ្រាន់បើ។ ត្រឹមតែរយៈពេលពីរឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ គ្រួសារអ្នកស្រីអាចទិញរថយន្ត និងគោយន្តមួយគ្រឿងពីចំណូលដែលទទួលបានពីការលក់ចង្រិត។ បន្ថែមទៅលើចំណូលដែលទទួលបានពីការលក់ ចង្រិតក៏ជួយទៅដល់ការធ្វើស្រែរបស់ក្រុមគ្រួសារអ្នកស្រីផងដែរ។ លោក អ៊ូ សារឿន បានឲ្យដឹងថា លាមកចង្រិតគឺជាជីដ៏ល្អប្រសើរសម្រាប់ដំណាំដែលលោកដាំដុះ។ អ្នកដែលបានផ្តើមគំនិតធ្វើ ជំនួញដ៏ជោគជ័យនេះជាលើកដំបូងគឺជាកូនប្រុសរបស់អ្នកទាំងពីរដែលឈ្មោះ ញឿក ភារម្យ ដែលសព្វថ្ងៃនេះមានអាយុ ២៧ ឆ្នាំ។ ញឿក ភារម្យ បានកត់សម្គាល់ថា ប្រជាជននៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជាទទួលទានចង្រិត ក៏ប៉ុន្តែចង្រិតភាគច្រើនដែលលក់លើទីផ្សារគឺចង្រិតធម្មជាតិ។
យុវជនរូបនេះនិយាយថា៖ «ការចិញ្ចឹមចង្រិតនឹងផលិតនូវចង្រិតដែលល្អជាងមុនទាំងគុណភាព និងបរិមាណ។ ដូច្នេះហើយខ្ញុំបានធ្វើការស្រាវជ្រាវតាមអ៊ីនធើណេត ហើយក៏បានចាប់ផ្តើមរបរនេះជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្លួន»។ ដោយសារមានបំណងចង់ចែករម្លែកភាពជោគជ័យនេះ ជាមួយប្រជាជនខ្មែរដទៃទៀត ដើម្បីឲ្យពួកគេមានមុខរបរត្រឹមត្រូវ ចៀសវាងការធ្វើចំណាកស្រុក ភារម្យ បានសរសេរសៀវភៅមួយក្បាលពីការចិញ្ចឹមចង្រិតនេះ ដែលគេនឹងបោះពុម្ភផ្សាយនាពេលខាងមុខ។
ភារម្យ បន្តថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំមករៀននៅភ្នំពេញ ខ្ញុំបានសិក្សាដឹងពីតាមអ៊ីនធើណេតថា ការចិញ្ចឹមចង្រិតជាលក្ខណៈកសិដ្ឋានត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយប្រទេសជាច្រើន ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាចំណីអាហារ ព្រោះតែវាទាមទារកន្លែងតិច និងជំនាញទាប។ ចង្រិតត្រូវបានគេហៅថា ជាអាហារសម្រាប់ថ្ងៃអនាគត»។ យោងតាមរបាយការណ៍របស់អង្គការចំណីអាហារ និង កសិកម្ម ចេញនៅឆ្នាំ ២០១៣ ក្រោមចំណងជើងថា «Edible Insects: Future Prospects for Food and Feed Security» សត្វចង្រិត និងសត្វល្អិតដទៃទៀតអាចដោះស្រាយបញ្ហាចំណីអាហារ និងសុខភាពជាច្រើនរបស់ពិភពលោក ហើយមានប្រយោជន៍ជាចំណីត្រី និងសត្វពាហនៈនានាផងដែរ។ ក្នុងចង្រិត ១០០ ក្រាម មានសារធាតុប្រូតេអ៊ីនពី ៨ ទៅ ២៥ ក្រាម។
ខណៈដែលការចីញ្ចឹមចង្រិតមានភាពងាយស្រួល និងថោកជាងការចិញ្ចឹមជ្រូក និងមាន់ទា វាក៏បញ្ចេញឧស្ម័ន CO2 និងធាតុពុលដទៃទៀតតិចជាងផងដែរ៕
ប្រភព៖ http://www.postkhmer.com/
