ចិត្តដាច់ម្ល៉េះ បងទៅហេតុអីក៏មិនលាអូននិងកូនមួយម៉ាត់សោះ

ស្នាមញញឹម សំឡេងសើច ទៅណាបាត់អស់ហើយ? គ្រួសារដែលធ្លាប់មានសុភមង្គល ត្រូវស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះឬ? កំហុសអ្នកណាឲ្យប្រាកដ? អូនឬបង? ខ្ញុំបានបរាជ័យលើជីវិតគូនេះម្ដងហើយ ខ្ញុំពិតមិនចង់ស្គាល់វាជាលើកទី២ឬទី៣ទេ បងដឹងអត់?

រូបតំណាង

យប់នោះម៉េចខ្ញុំ មិនទៅជាមួយបងអញ្ចឹង? មកពីខ្ញុំគ្មានវិញ្ញាណទី៦ បើបានដឹងហេតុការណ៍មុន អូនមិនបណ្ដោយឲ្យបងទៅតែឯងបែបនេះទេ។

ខ្ញុំ៖ បងកា អូនពាក់រ៉ូបនេះ សមអត់? ការគេនៅកោះពេជ្រផង ជួយមើលគ្នាតិចមើល៍!! មើលទៅដូចមិនសមសោះ (យកលេសមិនចង់ទៅ)

ប្ដី៖ អត់ទេ ប្រពន្ធបងពាក់អីក៏សមដែរ...

ខ្ញុំ៖ អត់ទេ អូនមិនទៅទេខ្មាសគេណាស់ ធាត់ជាងមុនពាក់អីក៏មិនសមដែរ។

គាត់លួងប៉ុន្មានដងតែខ្ញុំនៅចចេស មិនចង់ទៅ។

ប្ដី៖ បងខ្ជិលនិយាយណាស់ ប្រកែកមិនឈ្នះទេ...(គាត់មួម៉ៅ)

និយាយចប់គាត់ជិះម៉ូតូ ទៅទាំងមិនលាខ្ញុំមួយមាត់... ខ្ញុំបានត្រឹមតែនឹកគិតក្នុងចិត្តថា ចាំមើលមកវិញ អូននឹងធ្វើឲ្យបងឯងភ្ញាក់ផ្អើលម្ដង (ត្រៀមកាដូជូនប្ដី ព្រោះគាត់រអ៊ូចង់ប្ដូរស៊េរីទូរស័ព្ទ)។

ម៉ោង ៨ដប់នាទី គាត់បានបង្ហោះរូបទិដ្ឋភាពក្នុងពិធីផ្ញើឲ្យខ្ញុំ និងនិយាយថា «បងទៅវិញឥលូវហើយព្រោ អូនមិនមកបងមិនទម្លាប់ញាំការតែឯងទេ»។ សារនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំបញ្ចុកបាយកូនស្រីពៅទាំងញញឹម និងគិតទៀតថា ខ្ញុំសំណាងណាស់បានប្ដីល្អបែបនេះ។

ប៉ុន្តែ...ម៉ោង៩ទៅហើយគាត់មិនទាន់មកទៀត ខ្ញុំបានតេទៅគាត់ជាច្រើនសារ តែគ្មានការឆ្លើយតបសោះ។ ប្រហែលគាត់កំពុងជិះម៉ូតូហើយមើលទៅ តែអារម្មណ៍មួយទៀតគិតថា ទោះគាត់ជិះម៉ូតូក៏តែងតែលើកលេខអ្នកផ្ទះដែរ ម៉េចថ្ងៃនេះប្លែកម្ល៉េះ? កំពុងគិត ស្រាប់តែសំឡេងទូរស័ព្ទខ្ញុំរោទ៍ គឺលេខបងជីដូនមួយខ្ញុំសោះ!

បងជីដូនមួយ៖ អាឡូ អានី អាកាវានៅផ្ទះអត់? (និយាយបែបតក់ស្លុត)

ខ្ញុំ៖ អូហ៍! គាត់ទៅញាំការគេ មិនទាន់មកវិញទេ មានការអីបង?

បងជីដូនមួយ៖ បងមើលហ្វេសប៊ុកឃើញគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ តែមិនច្បាស់ថាអាកា ឬអត់ ទើបតេមកសួរបញ្ជាក់ នីឯងបើកមើលសិនទៅ ម៉េចៗតេប្រាប់បងវិញផង...

ចា៎ បង (ឆ្លើយទាំងភិតភ័យ)។ មិនទាន់បានបើកមើលផង លេខថ្មីមួយទៀតបានតេមកខ្ញុំ...

អាឡូ! ជម្រាបសួរ បងគ្រួសារជនរងគ្រោះមែន ប្ដីបងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ឆាប់មកកន្លែងកើតហេតុភ្លាមមកបង (ប៉ូលីសនិយាយ)។

អ្នកណាខ្លះធ្វើចិត្តបានពេលទទួលដំណឹងមួយនេះដូចខ្ញុំ? ដៃជើងញ័រអស់ កែវភ្នែកផ្ដើមស្រវាំងដោយអំណាចទឹកភ្នែក តែនៅប្រឹងទប់ជំហរ ប្រឹងបើកឡានទៅទីកើតហេតុនឹងអាលយកប្ដីទៅពេទ្យ ក្នុងចិត្តគិតទៀតថា មិនមែនជាលើកទី១ទេដែលគាត់មានគ្រោះថ្នាក់បែបនេះ? ប្រហែលជាស្រវឹងហើយទើប បែបនេះ នេះជាហេតុផលដែលខ្ញុំតែងទៅណាមកណាជាមួយគាត់មិនដែលអាក់ខាន។

ព្រះអើយអ្នកណាទៅដឹង? គាត់មិនត្រឹមតែមានរបួសពេញខ្លួនទេគឺ... គឺ..សូម្បីដង្ហើមក៏មិនដកដែរ...

សំឡេងស្រែករបស់ខ្ញុំលាន់ឮពេញទីកើតហេតុ...

បងកា បងឯងងើបឡើង ឆាប់ងើបឲ្យលឿន កូនស្រីទាំងពីរនៅចាំបងឯងនៅផ្ទះ ម៉េចមិនតបនឹងអូន? ចុះថាចង់បានទូរស័ព្ទថ្មី អូនទិញឲ្យហើយ ម៉េចមិនប្រើ តបភ្លាម...មក តបមក អូនសូមអង្វរ... (ខ្ញុំគក់ផង តប់ផង ទាញផង តែប្ដីម្នាក់នេះ មិនអើពើហ្នឹងខ្ញុំឡើយ) គ្រប់គ្នាបានទាញខ្ញុំចេញ រួចនិយាយថា គាត់ទៅបានសុខហើយ...។ ចង់មិនចង់ខ្ញុំមិនអាចប្រកែកនឹងការពិតទេ បានត្រឹមហូរទឹកភ្នែកឥតឈប់ប៉ុណ្ណោះ។

ក្រោយពិធីបុណ្យសពបានបញ្ចប់ កូនស្រីបងរបស់ខ្ញុំ(អាយុ៦ឆ្នាំ) បានសួរសំណួរដែលខ្ញុំពិបាកឆ្លើយ បំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ។ នាងកាន់រូបថតប៉ាគេ ហើយសួរថា ម៉ាក់ៗ ប៉ាៗ ទៅណា ម៉េចប៉ាគេងយូរម្ល៉េះ? កូនទៅដាស់បានអត់? អត់មានអ្នកណាជូនកូនទៅរៀនទេ!

ខ្ញុំបានត្រឹមឱបកូនយំ រួចលួងគេថា ប៉ាៗកូនហត់ពេក គាត់ចង់សម្រាកទើបក្រោកមិនរួច អញ្ចឹងពីថ្ងៃនេះទៅមុខ គឺម៉ាក់ជាអ្នកធ្វើគ្រប់យ៉ាង រាល់ការងាររបស់ប៉ាៗកូន មិនថា ងូតទឹក បញ្ចុកបាយ ឬជូនកូនទៅសាលាទេ កូនឲ្យគាត់សម្រាកសិនចុះណាកូនណា។

នាងងក់ក្បាល ហើយឱបខ្ញុំយំ និងនិយាយតិចៗថា ចាំកូនជួយម៉ាក់ៗមើលមីអូន ខ្លាចម៉ាក់ហត់ដូចប៉ា។ (ឭហើយបេះដូងខ្ញុំ ដូចត្រូវគេចាក់រាប់រយកាំបិត) តែយ៉ាងខ្ញុំអាចបន្តជំហានទៅមុខ ដោយសារក្មេងស្រីទាំងពីរដែលជាមរតកតែមួយគត់ដែលស្វាមីបានបន្សល់ទុកឲ្យ។ ទោះត្រូវរ៉ាប់រងភារៈដ៏ធ្ងន់ធរ ទាំងមាននាទីជាម្ដាយផងឪពុកផងក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនចុះចាញ់នឹងព្រហ្មលិខិតដែរ៕